Trots en tranen

Met pijn in het hart schrijven we tussen alle hectiek door dit laatste blog. Een van de vele “laatste keren” die we deze dagen meemaakten. De laatste keer een dagje weg, de laatste keer boodschappen doen in Gummidipoondi, de laatste keer muziekles, het laatste weekend doorbrengen met de jongens, de laatste keer mee naar school lopen, het laatste nachtje slapen in onze inmiddels vertrouwde kamer en uiteindelijk de laatste keer een high five, boks of woordgrap met de jongens. In dit blog lees je over de laatste leuke maar hectische weken, onze geslaagde afscheidsdag en ten slotte een korte terugblik op ons avontuur.

 

We vinden het heel belangrijk om betrouwbaar te zijn voor de kinderen, en daarom hebben wij altijd geprobeerd om beloftes na te komen. Voor de vakantie beloofden we een ontzettend lieve jongen dat we zijn huis, gelegen op een klein eilandje, zouden komen opzoeken. Zo kwam het dat we in de laatste week voor vertrek met 4 jongens van dat eiland de overtocht in het gammele oude vaartuig hebben gemaakt. Deze jongens wonen op het project omdat er in hun dorp geen school is. Het was een prachtig eiland, weg van de chaos, viezigheid en getoeter, waar twee kleine dorpjes op liggen. Het was erg bijzonder om te zien hoe eenvoudig en arm de mensen er woonden, maar hoe trots ze aan de andere kant waren op hun eiland. We hebben genoten van de gastvrijheid, gezwommen in de zee tussen de visnetten en familiealbums doorgekeken. Wat een ervaring die je als toerist niet snel zult hebben!

DSC_2382DSC_2398

Zoals we al eerder hebben vermeld, zijn we druk bezig geweest met het sponsorgeld. Ons grootste project waren de 15 stapelbedden die we voor de slaapzaal lieten maken door een lokale ondernemer. We zijn meerdere keren wezen kijken bij de werkplaats waar ze met man en macht werkten om de bedden op tijd klaar te krijgen. Het voordeel van deze bedden is dat het veel hygiënischer slapen dan de stoffige grond. Verder is er door de stapelbedden in de slaapzaal veel meer ruimte waardoor de kleine kinderen niet meer in de eet/recreatiezaal hoeven te slapen. Ten slotte heeft het een grote symbolische waarde, het geeft de jongens een gevoel van belangrijk zijn en ‘een eigen plekje hebben’. We zijn ontzettend blij met het eindresultaat, des te meer omdat de jongens helemaal door het dolle waren. Een jongen vertelde ons met een stem vol dankbaarheid dat dit de eerste keer in zijn leven is dat hij in een bed slaapt.

Het was sowieso een echte kado-regen dit weekend, want naast de bedden hebben we nieuwe schooluniforms gekocht. Verder deelden we voetbalbroekjes en tenuetjes uit die we kregen van voetbalclub Juliana die Esther’s moeder had verzameld en Tom had meegenomen in zijn koffer. Het laatste geld hebben we besteed aan een heerlijk afscheidsmaal en een persoonlijke feestelijke foto voor elke jongen. Echt feest dus!

DSC_0029DSC_2479DSC_0260

En toen leefden we toe naar de dag van ons afscheid op 3 Juli. Samen met Esther’s vriend die haar kwam opzoeken in India, hebben we de laatste dagen vooral to-do lists afgewerkt en talloze tripjes gemaakt naar de winkels om dit tot een geslaagde dag te maken. ‘S ochtends hielden we een toernooi waarin 6 groepen jongens met namen als ‘Messi’s’ en ‘Dragonboys’ de strijd aangingen in verschillende spellen. De jongens waren bloedjefanatiek en de finale tussen de Dragonboys en Winning Dragons was dan ook bloedstollend! Uiteindelijk gingen de Winning Dragons er met de prijs, een heerlijke bodyspray, vandoor. ‘S middags smulden de jongens van overheerlijke pannenkoeken met hollandse stroop die wij de avond van tevoren tot diep in de nacht hadden staan bakken. Toch leuk als een jongen dan opmerk dat deze pannenkoeken zelfs lekkerder zijn dan de Indiase pannenkoeken (dosa) van zijn moeder!

DSC_0082

 

De avond werd afgesloten met een grote show: het hele gebouw was versierd met lichtjes, grote borden met thank you en good-bye, planten en slingers. De jongens voerden eens te meer twee prachtige energieke dans-acts op en enkelen lieten het resultaat van hun muzieklessen horen. Wat waren we trots! Het mooiste was echter dat de jongens persoonlijk wat mochten zeggen over de tijd dat wij er waren. Een jongen liet bijvoorbeeld weten dat hij vroeger agressief voetbal speelde, maar nu van Esther heeft geleerd hoe hij moet passen en dan toch kan scoren. Andere jongens hadden genoten van de talloze plagerijtjes en woordgrapjes met Jochem. Deze persoonlijke en eerlijke boodschappen waren echt wel een eye-opener voor ons, je merkt opeens hoeveel impact je onbewust hebt gehad. De tranen bleven natuurlijk niet binnen, zowel bij ons als bij de jongens, en het was dan ook zeer welkom om alles er helemaal uit te gooien met een wilde Indiase dansavond. We gingen moe, voldaan en toch ook wel verdrietig naar bed.

DSC_0276

We sluiten ons laatste blog af met een korte terugblik. Zoals uit onze eerste blogs te merken was, kwam India in eerste instantie nogal rauw op ons dak met haar chaos, viezigheid en sociale ongelijkheid. De cultuurverschillen met Nederland zijn zo groot dat we tegen onvermijdelijke obstakels aanliepen. Echter was Don Bosco Anbu Illam in deze tijd altijd een thuisbasis en een warm bad. Het plezier dat we met de jongens hadden, de uitjes maar vooral ook de alledaagse dingen maakten ons blij en laadden ons op. We hebben relaties opgebouwd, waardoor vreemde jongetjes zijn gaan voelen als onze eigen broertjes, allemaal even uniek. Dit maakt het voor ons nu moeilijk om afscheid te nemen, het voelt als afscheid nemen van familie. Echter is er naast het verdriet plaats voor trots. Gedurende ons verblijf hebben we jongens examens zien halen, een nieuw instrument zien leren spelen, op sociaal gebied zien opbloeien en we hebben jongens uitgezwaaid die een nieuwe stap gingen zetten in hun leven. Het voelt goed om een deel te hebben mogen uitmaken van deze familie, waar kinderen met een kwetsbare thuissituatie een nieuwe kans krijgen op een vruchtbare toekomst. Ook op onszelf mogen we trots zijn als we zien hoe we de kinderen nieuwe vaardigheden hebben geleerd, bevestiging en liefde hebben gegeven, alleen al door er te zijn. In de afgelopen maanden hebben we gelachen, gehuild, zijn gefrustreerd geraakt, tegen onszelf aan gelopen, hebben lessen geleerd en bovenal een hele grote nieuwe familie erbij gekregen. Het was een ervaring die we niet zullen vergeten.

DSC_1836

Bedankt voor alle financiële steun, berichtjes, kaartjes en bemoedigingen! Deze hebben ons geholpen om door te zetten en hier echt wat te betekenen. We kunnen niet wachten om iedereen weer te zien in augustus, maar eerst gaan we beiden nog even rondreizen door zuid-India, Esther met haar vriend en Jochem heel stoer alleen.

Tot snel!

Advertisements

Update sponsorgeld: stapelbedden

Lieve familie, vrienden en andere volgers

Het einde van ons verblijf komt alweer dichtbij, wat betekent dat wij druk bezig zijn om het sponsorgeld een goede plek te geven. De afgelopen maanden hebben we jullie in onze blogs op de hoogte gehouden van de vorderingen; zo hebben we sportmaterialen gegeven,  is er geïnvesteerd in landbouw, zijn er kalkoenen aangeschaft en hebben we de jongens een dagje mee uit genomen. Verder worden er in Juni nieuwe schooluniforms besteld. (kijk voor een uitgebreid overzicht op de sponsorpagina). In dit blog willen we met jullie onze plannen delen voor een duurzaam investering.

DSC07461

naar de bios met de examenklas

 

Omdat het om een groot bedrag gaat, hebben we de tijd genomen om hier goed over na te denken. We willen namelijk  a) de garantie hebben dat het project ten volle zal toekomen aan de kinderen en b) dat het project gerealiseerd is voordat we vertrekken. Uiteindelijk is onze keuze gevallen op het aanschaffen van stapelbedden voor de slaapzaal van de oudere jongens.

steel-double-cot-250x250De jongens slapen hier op een matje op de grond. De oudere jongens, vanaf de 9de klas, slapen in een aparte slaapzaal, de kleintjes slapen in een zaal waar ook wordt gegeten. Tijdens een bezoek aan een ander project, zagen we dat de oudere jongens daar bedden hadden, wat ze meer comfort geeft en het idee van een ‘eigen plekje’. Geinspireerd door dit project hebben wij besloten om ook voor ons project bedden aan te schaffen.

Het bedrag is genoeg voor het aanschaffen van 15 stapelbedden, wat overeenkomt met 30 slaapplekken. Deze worden vervaardigd door een lokaal bedrijf, die werkt met robuuste materialen. We hebben gekozen voor stapelbedden gezien er dan nog ruimte is voor eventuele uitbreiding van het aantal slaapplekken in de toekomst. De bedden zullen voorzien in een slaapplek voor de jongens van de middelbare school en technische opleiding (leeftijd 12+); de kleinere jongens schuiven door naar een bed wanneer zij de basisschool verlaten.

We zijn erg blij met dit project en willen jullie allemaal nogmaals bedanken voor jullie bijdragen. Houd onze site/facebook in de gaten voor het eindresultaat!

DSC_0221

 

 

 

 

You want a hotel sir?

‘Na een lange, uitputtende treinreis, kwamen we om 11 uur ‘s avonds pas aan in New Delhi. Tot nog toe waren we de mannetjes te slim af geweest die bij de stations, als vliegen op stroop, op de toeristen afstormen om ze naar een hotel te lokken. We pasten de strategie: ‘arrogante VIP’ toe, wat inhoudt dat je met stalen blik langs ze loopt en zegt dat alles al geboekt is. Een hotel hadden we echter dit keer nog niet, dus met frisse tegenzin liepen we het station uit met onze zware backpacks, waar al een heel legertje klaarstond. Dom, en moe, als we waren gingen we in op de uitnodiging van een man die een goed hotel wist, niet duur en vlakbij. Toen deze vol bleek, wist de man ‘heel verrassend’ een ander goed hotel. En nog een. Hoewel wij al lang niet meer naar hem luisterden, bleef de beste kerel ons nog een hele tijd volgen. Die hoopte natuurlijk dat hij samen met ons een hotel in kon sneaken om een aanbevelingspremie te innen.’

 

DSC_0982

Vanwege de zomervakantie in India hebben jullie een tijdje niets van ons gehoord. Veel viel er ook niet te schrijven, aangezien het leven op project deze maand ook min of meer stil ligt. In april druppelden steeds meer jongens naar huis om daar de zomervakantie door te brengen, uiteindelijk bleef er een klein groepje van ongeveer 8 jongens over. De zomervakantie valt trouwens niet voor niets in deze tijd van het jaar; de temperaturen lopen steeds verder op en het is nu overdag zo warm en benauwend dat we al kletsnat worden door alleen maar te ademen. Gelukkig zijn we er zelf ook even tussenuit geweest naar noord India, waar we, ondanks wat paspoortstress, erg van hebben genoten. Maar daarover later meer.

In april hebben wij, zoals we al schreven, een HIV project in Salem bezocht. Eigenlijk was het net zo een project als de onze, met vrolijke jongetjes die als enige bijzonderheid hadden dat ze regelmatig een medische check-up krijgen. Het is fijn dat deze jongens hier de zorg en de medicijnen krijgen die hun eigen familie vaak niet kan betalen. Het was verder een prachtig project in een groene omgeving met veel dieren, landbouw en goede faciliteiten. Hier ook ontmoetten we de Engelse vrijwilligster Anna. Het is altijd fijn om andere Europeanen te ontmoeten, en samen even ongenuanceerd te kunnen praten over alles wat voor ons vreemd, irritant of pijnlijk is aan de cultuur.

 

DSC_0107

Anna bezocht ons later in de maand op ons project, en ging mee naar de bruiloft waar we voor waren uitgenodigd. Hoewel we razend enthousiast waren om een echte Indiase bruiloft mee te maken, werden Anna en Esther al snel onwel – sari’s zijn dus best wel warm ontdekten we – en eindigden languit op de stoep voor het feestgebouw. Wat we wel mee hebben gekregen is dat bruiloften hier onzettend groot en uitbundig zijn. Er was een groot aantal gasten, die allemaal van eten werden voorzien, er was harde muziek, weldadige versiering en grote cadeaus. In India sparen de ouders, vooral die van de bruid, hun hele leven voor deze dag, en hebben grote inspraak in het huwelijk. De familie staat centraal, en kinderen blijven voor hun (schoon)ouders zorgen ook nadat ze getrouwd zijn. Het is daarom in het belang van de familie dat de dochter of zoon een goede echtgenoot vind, en vele huwelijken zijn hier dan ook gearrangeerd. Vanuit onze westerse blik lijkt dit misschien in eerste instantie verkeerd, maar toch begrijpen wij ook steeds meer het motief achter deze keuze van Indiase ouders. Zij wensen, net als westerse ouders, een gelukkig leven voor hun kind, en menen dat de beste garantie voor een duurzaam huwelijk een echtgenoot is die qua achtergrond en levensstijl bij hun kind past. Een huwelijk uit liefde later erg kan tegenvallen, zo redeneren ze, wanneer de liefde verdwijnt en de verschillen overblijven.

13220537_1338685776148877_2034264768710206736_o

Omdat het grootste deel van de kinderen schoolvakantie hebben zijn we in mei twee weken op reis geweest naar het Noorden met de broers en schoonzus van Jochem. De dag na aankomst in Delhi hebben we een 18 uur durende treinreis gehad naar Jaisalmer, vlakbij de grens van India en Pakistan. Daar hebben we een 2-daagse kamelensafari gedaan in de woestijn waarbij we hebben overnacht in de woestijn. Hierna zijn we ook naar Jaipur gegaan en vervolgens naar Agra, waar we de Taj Mahal in haar volle schoonheid hebben mogen aanschouwen. De laatste week van onze trip hebben we besteed in Haridwar, één van de 7 heilige steden van India aan de Ganges, en in Rishikesh. Hier hebben we geraft over de Ganges, een trekking gemaakt in het Himalaya gebergte en Jochem en z’n broers hebben hier een Bungeejump gedaan van 83 meter hoogte. Aan het einde van de trip is het paspoort van Jochem gestolen, waardoor Jochem uiteindelijk nog een midweek extra in Delhi moest blijven om de praktische zaken rondom een nieuw paspoort te regelen, die waarschijnlijk nog een nasleep gaat hebben van een paar weken.

DSC_0572

DSC_0504

Inmiddels zijn we weer even terug op het project, terug in de realiteit. Vorige week heeft het even heel hard geregend, zo hard dat de paden en sportveldjes blank stonden! Heerlijk om dat mee te maken na zoveel droogte, en daarbij heel goed voor de gewassen die er nu mooi groen bij staan. Later bleek dat dit diezelfde storm was die door is getrokken naar Sri Lanka en Bangladesh, en hier veel heeft verwoest, wat hebben wij geluk gehad. Het is hier nu nog stiller, aangezien er nog maar 4 jongens zijn overgebleven. Terwijl alle andere kinderen toch nog een plek hebben om in de vakantie naar toe te kunnen, hebben deze jongens helemaal niemand. Dit raakt ons, en we kunnen ons voorstellen dat dit voor hen behoorlijk confronterend moet zijn. We proberen het leuk voor ze te maken door veel spelletjes te spelen, en zij leren ons de kneepjes van cricket. Verder nemen we ze aankomende zaterdag een dagje mee uit naar een pretpark in de buurt; even een dagje weg hier en volop genieten zoals dat hoort in vakanties!

DSC_1196

DSC_2037

Vanaf juni gaan de scholen weer beginnen, en beginnen wij aan alweer onze laatste maand met deze heerlijke jongens! Dat wordt ongetwijfeld een hoop sporten, muziek maken en tijd met elkaar doorbrengen. Daarnaast gaan we hard aan het werk om al het sponsorgeld een goede bestemming te geven. We houden jullie op de hoogte!

Meer foto’s van onze vakantie en het project vind je eens te meer in het fotoboek.

 

Een gemiste oproep

‘Na de derde gemiste oproep in een uur van een onbekend nummer besluit Esther eens bij Jochem te gaan checken. Want wie zou haar in hemelsnaam kunnen bellen? Ook Jochem blijkt een oproep te hebben van dit nummer. Dan begint het ons te dagen: diezelfde ochtend hebben we ons nummer uitgewisseld met de eigenaar van een kleine kiosk waar we standaard een cola’tje halen. We besluiten terug te bellen want als hij zo vaak belt moet het wel belangrijk zijn. Na wat gekraak en geruis horen we zijn vrolijk stem “hello?”. Verder verstaan we er niet veel van, vooral omdat hij de telefoon doorgeeft aan een vriend die beter in Engels zou zijn maar zelf niet weet waar het over gaat. Uiteindelijk word duidelijk dat hij doodongerust was, of wij de foto’s die we met hem hadden gemaakt wel zouden doorsturen. En of we morgen weer in zijn winkel kwamen?’

12935437_10207934390309123_554332188_n

Hoewel we heel veel dingen aan deze cultuur onlogisch vinden en niet begrijpen, zijn we wel verrast door de enorme gastvrijheid. Totale vreemden vragen je spontaan thuis uit voor thee of zelfs een maaltijd. Dit weekend zijn we bijvoorbeeld een dagje mee uit genomen door een gezin dat hier een keer op het project was om eten aan de jongens te doneren. Toen we hen ontmoetten zeiden ze meteen dat we beslist een keer bij hen thuis moesten komen om even een dagje weg te zijn. Ook bij de beste man van de kiosk zijn we al bij het tweede bezoekje in zijn huis binnen gevraagd, om daar te worden overladen met thee, eten en familiefoto’s. Hoe anders is dit dan Nederland, waar veel mensen nog niet eens hun buren thuis zouden uitnodigen. Het maakt dat we ons hier ondanks de cultuurverschillen erg welkom voelen.

12939105_10207934389949114_17476017_n

Op 19 maart hebben we de verjaardag van Esther gevierd. Hier op het project is dat een hele happening. De kinderen hadden erg hun best gedaan om alles te versieren, want versiering, daar zijn ze in India meesters in. Er stond een groot bord in de tuin, er hingen ballonnen en ‘s avonds was het hoofdgebouw helemaal ingepakt in neonlampjes. Toevallig werd deze dag ook de nieuwe kapel op het terrein ingezegend dus waren er nog eens 5 extra priesters op bezoek, wat een feest! Omdat we vooral wilden dat de jongens een leuke dag hadden, hebben we een waterballonnengevecht gehouden, flessenvoetbal gespeeld en lekker veel gesnoept. Savonds tijdens de ‘ceremonie’ mocht Esther dan eindelijk haar Indiase Sari zou dragen, bestaande uit een 6 meter lange doek waar je als een worstje word ingewikkeld. De jongens hadden hard geoefend op een dansje, en Jochem had Esther compleet verrast door drie jongens ‘lang zal ze leven’ en ‘er is er een jarig’ te leren zingen in het Nederlands, begeleid door hemzelf op de gitaar! Esther moest even moeite doen haar gezicht in de plooi te houden toen haar grote kado een barbie bleek te zijn, maar gelukkig bracht de mierzoete roze taart redding. We sloten de dag af met een luxe maaltijd die we de kinderen aanboden, met als toetje zelfgemaakte appeltaart die wonderbaarlijk goed was gelukt in de combimagnetron. Zo’n verjaardag maak je nooit meer mee.

 

DSC07175

 

DSC07179

Na de verjaardag van Esther zijn we een paar dagen naar Chennai gegaan om onder andere holi te vieren, een hindoeïstisch kleurenfestival. Na een lange riksja-rit naar ons hotel bleek de boeking (indiastyle) niet doorgekomen te zijn: er was geen kamer voor ons. Na twee uur zoeken vonden we gelukkig een ander hotel met airconditioning (wat zeer aangenaam is in India) en gingen zorgvuldig op zoek naar een goed restaurant zodat Jochem dit keer geen buikgriep zou krijgen. Uiteindelijk kwamen we terecht in een fancy Japans restaurant, voor Indiase begrippen duur, waar de Nepalese chef voor onze ogen de lekkerste lam bereidde die we ooit hebben gegeten. We hebben de avond afgesloten in de bioscoop met een Amerikaanse film. Heerlijk om even “westerse” dingen te doen! De volgende dag was Jochem, ondanks alle voorzichtigheid, toch weer ziek (zucht). Na ons bezoek aan de ‘apotheek’, waar we voor een euro zonder recept een strip antibiotica kregen, zijn we toch maar doorgegaan naar het holi feest. Toen we het terrein betraden werden we meteen benaderd door jongeren die ons  bombardeerden met kleurpoeder. Het geheel was best kleinschalig, maar we hebben veel lol gehad en hebben het poeder nog dagen daarna teruggevonden. ’s Avonds hebben we genoten van ons eerste alcoholische drankje in India, want alcohol is hier niet zo geaccepteerd als in Nederland. De laatste dag bezochten we het planetarium/space museum in Chennai, waar we verder geen woorden over vuil gaan maken. Ga er gewoon maar niet heen als je in Chennai bent. Ga overigens überhaupt maar niet naar Chennai als je in India iets leuks wilt doen, aangezien de overdekte mall het hoogtepunt was.

 

DSC07312

Op het project gaat alles verder zijn gangetje. De temperaturen zijn hier aardig hoog aan het oplopen (op het moment van schrijven is het hier 41 graden). Vanwege deze temperaturen raken we overdag erg vermoeid en nemen we veel tijd om te rusten. De jongens van de 10e en 12e klas hebben deze maanden hun examens, en zijn dus hard aan het studeren. Soms komt dit neer op trucjes aanleren, met name bij het examen Engels dat ze wonderbaarlijk halen ondanks dat ze geen woord Engels spreken. In de exacte vakken zijn ze dan wel weer meester. Het leuke aan de examens is dat er overdag steeds meer jongens ‘thuis zijn’. Naast het leren werken ze het land of bij de nieuwe stallen, en ook wij hebben ons steentje bijgedragen door de keuken onder handen te nemen. In de vrije tijd is het kaartspel UNO dat wij hebben geïntroduceerd favoriet en wordt urenlang gespeeld. Verder geven we nog elke dag muzieklessen waar we ons bezig houden met het aanleren van liedjes op notenschrift. Bij keyboard leren ze “vader jakob” en “showers of blessing” en op de fluit kunnen de kinderen ondertussen “Mieke had een lammetje” spelen.  Deze maand begint de zomervakantie, en de meeste jongens zullen daarin naar familie gaan. Onze band met de jongens groeit met de dag, en we zullen ze dan ook zeker missen!

12957248_10207934390429126_1699193885_n

meer foto’s bij dit blog vind vind je in het fotoboek

Een vooruitblik op de komende tijd

Aankomend weekend gaan we op een tweedaagse trip naar Salem, waar we de kippen en eenden van ons sponsorgeld gaan aanschaffen. Ook bezoeken we op deze trip een project waar kinderen met HIV verblijven. Volgende week nemen we een groepje jongens mee naar een bioscoop om het einde van hun examens te vieren. Het weekend daarna gaan we naar het hoofdkantoor in Chennai, om even te ontspannen en ons verhaal kwijt kunnen bij een hele fijne father daar. Daarnaast zijn we ook nog uitgenodigd voor een Indiase bruiloft op 20 april. Kortom: een drukke maand voor de boeg met voldoende stof voor een volgend blog.

Ten slotte eindigen we met de quote van het blog:

Jochem, nadat één van de fathers aan Esther vraagt om koude koffie te maken:

“No! It is clearly stated in the Bible as one of the commandments: “Thou shall drink their coffee warm, not cold.” – De fathers lachten er het hardst om!

Het meisje in de trein

(ervaring beschreven vanuit Jochem’s perspectief) “Ondertussen zit ik alweer iets meer dan een maand in India. Naast de mooie kanten van India zoals de mooie tempels, de natuur, de hindoeïstische cultuur en (last but not least) het overheerlijke eten, zie ik ook de vele downsides. Zo zaten we vanochtend in de trein van Chennai naar het dorp. Ongeveer halverwege de reis hoor ik ineens iemand muziek maken. Vervolgens komt er een klein meisje van circa 6 jaar koprollend het gangpad door. Even later komt het meisje met een hoepel terug en begint, alsof het een circusact is, door de hoepel heen te kruipen. Het meisje doet vervolgens een ronde langs iedereen met een schaal om geld te vragen. Wetend dat als ik geld geef ik deze problematiek in stand houd kijk ik star voor me uit in de hoop dat het meisje mij gewoon passeert. Het meisje, wetende dat ik Westers ben en dus geld heb, begint vervolgens wanhopig met de schaal op mijn been te tikken. Uiteindelijk kwam ik er niet onderuit om het meisje, waarvan de wanhoop in haar ogen zichtbaar was, met tranen in mijn ogen aan te kijken en mijn hoofd schudden. Een traan loopt over mijn wangen op het moment dat ik de muziek in een coupé verderop hoor en me besef dat dit meisje, zoals vele andere kinderen hier in India, een gevangene is van de extreme sociale ongelijkheid die in India heerst en daardoor nooit echt kind kan zijn. De wanhopige blik van dit meisje staat op mijn netvlies gebrand.”

 

Voorgaande anekdote is een voorbeeld van een kant van India die wij ook dagelijks ervaren. Naast dat India namelijk een prachtig land is en natuurlijk erg contrasterend is met het Westen, blijft het een ontwikkelingsland met bijbehorende problematieken. Zo zijn er extreme verschillen tussen arm en rijk die nog steeds in stand gehouden worden door het kastensysteem. Dit systeem is officieel afgeschaft door de overheid, maar nog steeds sterk aanwezig in de cultuur. Zo zagen we van de week in de krant een verhaal over een man en vrouw uit verschillende kasten die, tegen de wil van haar ouders, getrouwd waren. Nadat haar ouders een rechtszaak hadden verloren om dit huwelijk te ontbinden, hebben ze de jongen laten vermoorden. Ook de jongens waar wij dagelijks mee te maken hebben vaak een nare voorgeschiedenis. We hebben verhalen gehoord van jongens die ongewenst zijn en dus door hun ouders achter gelaten worden.

Naast de sociale problematiek kent India ook ernstige milieuproblematiek die in stand wordt gehouden door de mentaliteit van de Indiërs: Plastic verpakkingen, papier, sigaretten, en ondefinieerbare resten zijn overal langs de weg te vinden. Prullenbakken zijn ook zeer schaars hier, laat staan dat er sprake is van een vuilnisophaaldienst. Mensen houden hun eigen terrein wel schoon, echter vegen ze al hun rotzooi op straat en is het probleem daarmee uit het oog, uit het hart. Ook hier op het project zelf heerst een dubbele mentaliteit: Elke dag wordt er netjes geveegd door de kinderen, maar alle plastic, papier en ondefinieerbare resten blijven op de grond liggen. Na onze suggestie om de rotzooi met de kinderen op te ruimen en prullenbakken neer te zetten, werden we door de fathers uitgelachen. Volgens hen zou dat niet helpen. Erg constructief.

DSC06760

Gedurende de dagen worden we heen en weer geslingerd tussen deze confronterende zaken en mooie momenten (India blijkt maar weer een land van extreme uitersten 😉 ). Zo zijn we vorige week naar Coimbatore afgereisd en zijn we, samen met Hanneke en Evelien (twee andere SAMEN vrijwilligers), naar Ooty gegaan om een paar dagen te ontspannen. Ooty is een dorp gelegen in het Nilgiri gebergte waar de meeste Indiërs hun zomervakantie doorbrengen om af te koelen van de extreme temperaturen (het is hier gemiddeld 40 graden in de zomer). Los van dat Ooty ook 1 grote vuilnisbelt was, was de temperatuur heerlijk (overdag rond de 23 graden met een koel briesje) en de natuur fenomenaal. We hebben met een bootje gevaren op het Ooty lake (met verplicht disfunctioneel zwemvest), een trekking van 6 uur gedaan door de bergen en langs de theeplantages waar het gebied bekend om staat en heerlijk gegeten. Op de terugreis zijn we met de Nilgiri mountain Railway weer naar beneden gereisd, dit is een soort speelgoed stroomtreintje die een immens mooie route door de bergen gaat (tevens staat dit traject op de UNESCO werelderfgoed lijst).

Untitled_Panorama1

DSC06987

DSC_0650

Helaas is Jochem na dit avontuur onwijs ziek geworden en heeft een week lang met buikgriep gekampt door het eten op het station (reminder aan onszelf: nooit meer doen!). Jochem voelde zich al rot genoeg, met de hele dag op bed liggen en niets kunnen doen, maar dat werd nog eens versterkt door het hele project dat hem (heel lief bedoeld) bestookte met adviezen. De meest gehoorde (en gehate) was het drinken van kokoswater, want dat zou je van binnenuit genezen, en natuurlijk het onvermijdelijke ziekenhuisbezoek. Want hier in India ga je met een enkel symptoom naar de dokter, en dus werd Jochem door de overbezorgde fathers elke dag steeds dringender verzocht om voor een infuus met “vitamin drips” naar het ziekenhuis te gaan. Het meest hilarische was nog wel dat, eenmaal bij de dokter, deze het advies gaf om veel te rusten, veel te drinken en licht verteerbaar voedsel te eten. Precies wat wij dus al die tijd al hadden gezegd. Gelukkig gaat het nu al een heel stuk beter met hem!

DSC06805

Inmiddels hebben we ons eerste sponsorgeld besteed aan een ‘one day trip’ met de kinderen naar het “strand”. De jongens waren al een week in extase vanwege het aankomende uitje, en staken ook ons daarmee aan. We vertrokken vroeg met de trein naar Ennore, wat op zichzelf al een hele belevenis was met 40 kinderen. Ze hebben een prachtige dag gehad met een uitgebreid ontbijt en lunch, spelletjes op het plaatselijke Don Bosco project. Het hoogtepunt was het spelen in de branding van de zee, waarbij het eigenlijk niet hinderde dat het strandje heel vies was en het baaitje van mini formaat. Ondanks dat Jochem niet mee kon vanwege zijn ziekte, en de kinderen daar erg bezorgd over waren, hebben ze een heerlijke dag gehad. Het was echt genieten om al die stralende koppies te zien.

 

DSC07084

 

DSC07124

Zoals beloofd geven we ten slotte een update over het sponsorgeld Na een gesprek met de father, hebben we een besluit genomen over de verdeling en zijn de eerste projecten opgestart. Het grootste deel van het geld zal gaan naar enkele duurzame projecten, zoals het aanleggen van een akker om groenten te verbouwen en het kopen van kleinvee (kippen, eenden, kalkoenen) voor het vlees en de eieren. Daarnaast schaffen we in Juni nieuwe uniforms voor de kinderen aan, aangezien ze deze elke dag naar school dragen en bij sommigen de naden van ellende aan elkaar hangen. Verder houden we wat geld apart voor en een of twee leuke uitjes (zie hierboven).

Een overzicht van de verdeling van het sponsorgeld kan je nu vinden op de sponsorpagina! Meer foto’s bij dit blog kan je vinden in het fotoboek

Afsluitend met de quote van dit blog:

“ Ach, het is maar een cultuurverschilletje”

De inzegening van de Vriezer

Het is ’s avonds laat, 1900 uur. We zitten op een muurtje bij de ingang van het project, waar de kinderen braaf hun huiswerk aan het maken zijn. Reflecterend op onze dag, we hebben die dag namelijk sierranden en vlinders geverfd voor de gesponsorde vriezer die deze dag was gearriveerd. Gezien de sponsor aanwezig was op dat moment, werd van de donatie van de vriezer een hele happening gemaakt, zoals wel vaker gebeurt hier. Eén van de fathers benadert ons en vraagt of we naar de study hall willen komen. Nog verbijsterd van het feit dat we überhaupt versieringen voor een vriezer hebben moeten maken die dag, liepen we de studyhall binnen waar iedereen verzameld was rondom de versierde vriezer. Na een speech van 10 minuten over hoe geweldig de donatie was en de kinderen dankliederen hadden gezongen werd er gebeden voor de vriezer en het tafereel werd compleet gemaakt door de vriezer in te zegenen met heilig water.

Vorige week dinsdag was het eindelijk tijd om ons geoefende liedje ter uitvoering te brengen voor de verjaardag van Father Bellarmine. De verjaardag werd groots gevierd met een uur durende mis om half 7 ’s ochtends waarna de kinderen vervolgens naar school gingen. ’s Avonds was er een klein programma waar de kinderen toneelstukjes en dansjes hebben uitgevoerd voor Bellarmine. We hebben ontzettend kunnen lachen om sommige uitvoeringen van de kids. Ook wij hebben hier ons liedje ten uitvoer gebracht. Ondanks dat we ons er bij hadden neergelegd dat het meer om het gebaar zou gaan dan om de exacte uitvoering, ging het wonderbaarlijk goed. De kinderen hielden goed ritme en de zangers waren zowaar te horen. Zie hieronder het resultaat van onze uitvoering. Wij zijn ontzettend trots op wat de kinderen in een week tijd bereikt hebben en ook een beetje op onszelf.

DSC06579

De jarige deelt chocolaatjes uit

Aansluitend op de uitvoering van het nummer hebben we een schema gemaakt voor muzieklessen. Bijna alle jongens hebben zich opgegeven en bleven vragen wanneer de lessen begonnen. We geven nu doordeweeks zowel basislessen in ritme als instrumentele lessen (Esther blokfluit en Jochem keyboard) later voegen we hier eventueel ook nog gitaar- en drumlessen aan toe. Op het moment van schrijven hebben we de eerste ritme- en keyboardlessen gehad die erg goed zijn verlopen. We hebben kleine groepjes van ongeveer 8 kinderen waardoor we veel individuele aandacht kunnen besteden aan de muzikale ontwikkeling (en nu hebben we ook wat meer autoriteit dan dat we voor de hele groep hebben). We hebben nu de vierkwartsmaat, kwartnoten, halve noten en hele noten behandeld en daarnaast ook verschillende toonhoogtes (c d e op het keyboard). We houden jullie op de hoogte van de vorderingen van onze Don Bosco band. 😉

 

DSC06755

muziekles

We kunnen ons voorstellen dat men afvraagt hoe het met ons zelf gaat. Het gaat met pieken en dalen. We hebben beide soms nog wat moeite met de hoeveelheid vrije tijd in de middag en kunnen ons dan erg nutteloos voelen. Doordat er in de omgeving weinig te doen is voelen we ons soms ook een beetje opgesloten op het project. Echter, op de momenten dat de kinderen aanwezig zijn op het project, merken we dat onze aanwezigheid veel doet met de kinderen en voelen we ons dus ook wat nuttiger. Vooral de weekenden vinden we erg fijn omdat de kinderen dan de hele dag aanwezig zijn en we dus meer kunnen ondernemen met ze. Ook lopen we soms nog tegen cultuurverschillen aan. Zo heeft men hier de neiging om ons last minute te vertellen dat er iets staat te gebeuren waardoor we onze planning om moeten gooien en ineens iets anders moeten doen. Zo werd er gister om 1800 uur verteld dat er om 1900 uur sponsoren kwamen en onze muzieklessen misschien niet doorgingen en werd gezegd dat we om 1900 uur ook een verjaardagsliedje moesten spelen voor de gasten. Dus in alle haast hebben wij een gitaar moeten regelen, waarvan twee snaren het al meteen begaven en vervangen moesten worden. Vervolgens moest de gitaar gestemd worden en hebben we een keer een verjaardagsmedley kunnen oefenen, voordat we deze ten uitvoer brachten voor de gasten. Zoals je je kan voorstellen was dit niet geheel zuiver, maar werd onze moeite wel erg op prijs gesteld.

 

DSC06652

helpen met Engels

DSC06627

voetbaltraining op de zaterdag

Zoals je kunt indenken waren we na drie weken op het project erg blij dat Father Majella ons vertelde dat hij ons mee zou nemen op een tripje naar Vellore. Echter hadden we wel opnieuw erg het gevoel dat we bij de hand genomen werden. Zo had de father al een gehele planning gemaakt voor de hele dag en hadden we daardoor weinig gevoel van vrijheid. In Vellore zijn we naar de Golden Temple gegaan, een gigantische tempel die is bekleed met drie ton goud. Ook hebben we bij de familie van de father gelunched en hebben we ten slotte verschillende lokale Don Bosco projecten bezocht. Vooral Esther was erg blij dat we een keer op een meisjesproject waren aangezien ze dagelijks praktisch alleen maar omgeven is door jongens/mannen. Het was bijzonder om te zien hoeveel kinderen daar geholpen worden aan onderwijs, het meisjesproject bestond uit zowel een basis- als middelbare school waar in totaal 5000 meisjes relatief goedkoop onderwijs kunnen volgen. De dag werd afgesloten met een tripje naar de snoepwinkel waar we volgepropt werden met allerlei Indiase lekkernijen waarvan onze tanden spontaan uit onze mond vielen. Toen we daarna ook nog stopte bij een fastfoodketen om gefrituurde kip (lees: kurk) te gaan eten werd het onze maag en flexibiliteit allemaal een beetje te veel. Genoeg India voor 1 dag.

DSC_0447

een fort in Velore

Palen

monument voor omgebrachte oud-president

 

Eindelijk hebben we ook onze eerste zelfstandige trip kunnen organiseren. Volgende week gaan we met de bus naar Coimbatore om twee andere Samen vrijwilligers, Hanneke en Evelien, te ontmoeten om vervolgens naar Ooty af te reizen. Hier gaan we een paar dagen ontspannen en genieten van de groene omgeving.  Ook een ritje op de Niligiri Mountain Railway staat hoog op ons lijstje. Na deze week zullen we in ons volgende blog meer informatie geven over de plaatsing van het sponsorgeld in het project. Ook zullen we een blog gaan schrijven met een wat kritische blik naar de religieuze/culturele gewoontes hier in India vanuit een Westers perspectief.

De rest van de foto’s behorend bij dit blog kun je vinden in ons fotoalbum.

Tot slot eindigen we met de quote(s) van dit blog:

Esther in haar nieuwe Indiase jurk: “ Ik voel me net een ingepakt worstje.”

Jochem die te snel schakelt tussen Nederlands en Engels: “ Do you have a drumstel?”

 

DSC06742

Brutale passagier 😉

De man met de lucifer

We zitten op een bankje in Kavarapettai, helemaal onder de indruk en een beetje beduusd na ons eerste zelfstandige wandelingetje door het dorp. Want het is nogal wat als de toeterende brommers je om de oren vliegen, je omringt word door veel te smerige winkeltjes, de walm van warm geworden visjes je neus binnendringt en bovendien 100 ogen al je bewegingen volgen. Je kan hier letterlijk geen stap zetten of de halve bevolking heeft het gezien, want hier op het plattend komen nooit buitenlanders. Wij zitten dus op ons bankje in een steegje bij te komen als er een oude man voorbij komt lopen. Hij kijkt onze kant op, loopt naar ons toe en pakt zonder iets te zeggen zomaar een lucifer uit het doosje dat naast Jochem ligt. Dat op zichzelf is al brutaal, maar vervolgens laat hij ons perplex achter als we zien dat hij spontaan zijn oren begint schoon te maken met de lucifer. We keken elkaar verdwaasd aan en schoten spontaan in de slappe lach.

We zijn ondertussen alweer twee weken op het project. De tijd gaat snel en langzaam tegelijk, want de weken vliegen om maar het lijkt alweer maanden geleden dat we hier aankwamen. Ondertussen hebben we een eigen wifi hotspot en lokale simkaarten en kunnen we dus contact hebben met thuis, en natuurlijk de beloofde foto’s uploaden! Onder het kopje “fotoboek” kan je nu de eerste foto’s vinden van het project, “onze” jongens en de Indiase cultuur.

 

DSC_0295

 

Vorige week zondag hebben we onze cadeautjes uitgedeeld aan de jongens: een klein zakje schrijfwaar voor elke jongen, voetballen, volleyballen en blokfluiten. Op zijn Indiaas werd er een hele ceremonie omheen gemaakt met verplichte dankjewels van de kinderen. De brede glimlachen zeiden ons echter dat ze er oprecht heel blij mee waren. Omdat we heel veel pennen en potloden overhadden, hebben we die maandag uitgedeeld op het basisschooltje in het dorp. Ze waren er ontzettend blij mee, via deze weg dus nog een bedankje aan de sponsors.

DSC06353

Langzaamaan komen we steeds meer in het ritme van het project. Elke ochtend lopen we met de kleine of grote jongens naar school, waarna we tot ‘s middags 16:00 de tijd hebben om te doen wat we willen. Het is nu nog een beetje zoeken, want het is erg lang, maar we vinden hier steeds meer onze weg in. Binnenkort gaan we leren om Indiaas te koken, we bereiden activiteiten voor en natuurlijk mag ons middagdutje in dit warme weer niet ontbreken. We merken ook hoe snel je aan sommige gewoonten went. Het getoeter valt ons al niet eens meer zo op en we eten als vanzelf met onze rechterhand rijst, zapati’s en de heerlijkste curry. Ook hebben we steeds meer gesprekken met de fathers over de Indiase cultuur, en de verschillen met Nederland. Het is interessant om te horen hoe het kastensysteem, religie en cultuur maar ook moderne invloeden nog steeds met elkaar verweven zijn. Hoewel het kastensysteem officieel door de overheid is afgeschaft, zijn de sporen ervan nog duidelijk zichtbaar: Zo heerst er nog steeds een taboe op huwelijken tussen verschillende kasten en is het voor mensen uit lagere kasten moeilijker om door te studeren. Er gaan waarschijnlijk nog vele generaties overheen willen deze sporen van het kastensysteem volledig uitgewist worden.

Het is erg leuk dat we nu ook onze eigen inbreng in het project beginnen vorm te geven. In het weekend hebben we voetbal en volleybal les gegeven met onze nieuwe ballen, en door de weeks geeft Jochem nog wat volleyballes aan de kleintjes. Ook staan de kinderen te springen om op de instrumenten te leren spelen, waar we volgende week mee gaan beginnen. Deze week hebben we elke avond en ochtend hard geoefend aan een verjaardagslied voor father Bellarmine die vandaag zijn verjaardag viert. Het bestaat uit een klapritme (bekend van “the cup song”), waarbij een paar jongens zingen en een hele gelukkige jongen op de bongo’s mag begeleiden. Het is heel tof om te zien hoe trots ze zijn als het lukt, ook al klinkt het hier en daar nog vreselijk aritmisch en vals ;). We zullen zien hoe ze het er vanavond vanaf gaan brengen!

 

DSC_0217

DSC06477

De komende weken staan in het teken van het verder invullen van onze activiteiten, en het verkennen van de omgeving. Binnenkort gaan we de stad Chennai bezoeken en de father heeft beloofd om ons verschillende andere projecten te laten zien. Verder hebben we met father Majella gesproken over de bestemming van het sponsorgeld. Er zijn enkele duurzame projecten die hij graag gerealiseerd zou zien ten behoeve van de kinderen, en samen met hem gaan wij de komende tijd een keuze uit deze projecten maken. We houden jullie op de hoogte!

 

Om af te sluiten met de quote van dit blog

Jochem tegen Esther: “Ik weet niet of je het doorhad maar jij hebt mij gisteren 20 minuten opgesloten in mijn kamer. Ik heb als een gek lopen roepen maar niemand hoorde me.”